# \01 = Set attribute
# \0D = New line
#
#
# Traducción ó Galego por Frank Romero (Twitter: @entebras)
# Maio 2014
# 8 bit rules!!

San Arteixo de Montalvo
Cerraxería de Xosé
Pousada de Xan
Deuss protexa esta casa e ós seus moradores
Deus lari Berobreo aram posuit pro salute
# 05
Ermida de San Arteixo
\01\45Galicia, 30 de outubro de 1830.\01\07
Dous monxes franciscanos diríxense en peregrinación polo camiño de Santiago.\0D\0D\01\44O Frade Gonzalo\01\07 e \01\44o Frade Cesáreo\01\07 levan todo o día camiñando e deciden descansar na primeira aldea que atopan.
O perdére-la súa fe, o Frade Gonzalo voltouse tolo e quedou vagando polos bosques.\0D\0DHai quen conta que lle viu guiando a Santa Compaña.\0D\0DO Frade Cesáreo morreu na casa do boticario, e o enterraron na aldea.
Con unha pouca de sorte, \01\46San Arteixo de Montalvo\01\07 lles acollerá como tantas outras fixeran ó longo da súa viaxe.\01\30
# 10
Frade Gonzalo, esa non é a pousada. Debémo-la buscar canto antes.
Frade Gonzalo, temos que buscar onde durmir. ¿Non pretenderá facélo no bosque?
Temos que buscar onde aloxarnos antes de que anoiteza.
Sí, irmán. A min estas paraxes pola noite me dan pavor. Nunca se sabe que pode haber.
¿Xa estádes cos vosos medos e supersticións?
# 15
Non me podo reprimir, é a escuridade. Nunca me darei afeito.
Veña, busquemos. A noite se nos bota enriba.
A paz de Deus sexa con vostede, irmán. Buscamos aloxamento para esta noite.
Síntovolo bos homes, estou a facer reformas e non teño ningunha habitación dispoñible.
Pero necesitamos un sitio onde durmir, estes bosques pola noite dan moito medo.
# 20
Tranquilo Frade Cesáreo, algunha solución atoparemos.
Claro, bos homes. Seguro que Don Xustiniano, o boticario, estará encantado de ofrecérvo-la súa casa. É moi amigo do cura e como vostedes son peregrinos, terá a caridade de lles hospedar.
¡Coidado! ¡ic! Mándalles á boca do lobo ¡ic! Esa casa está maldita ¡ic!
Cala borracho, non asustes a estes homes de Deus.
A doncela se suicidou ¡ic! e a súa ánima vaga polos corredores ¡ic!
# 25
¡Cala borracho!
Non se preocupe, nós non somos supersticiosos. ¿Ónde podo atopá-lo boticario?
É millor que falen con Don Cirilo, o cura, na Igrexa.
Este pobo está maldito ¡ic! a única solución ¡ic! é esquecer bebendo ¡ic!
Disculpen a esta pobre alma perdida polo alcohol, non lle crean.
# 30
Moitas grazas Frade Gonzalo, agora descansamos en paz.
Por favor, falemos co cura axiña.
Benvidos, irmáns. Estabamos a lles agardar. Esta é unha aldea pequena, e as novas voan.
Boas noites, irmán. Somó-lo Frade Gonzalo e o Frade Cesáreo, peregrinos do Apóstolo, e buscamos onde pasá-la noite...
Sí, sí, claro, queren hospedaxe e non hai sitio na pousada.\0DTiñan que vir a verme antes que nada.
#35
Dixéronnos que o boticario poderíanos aloxar se vostede media.
Por suposto. Incluso eu mesmo, aquí na sancristía, pero é pequena e non teño tanto sitio coma D. Xustiniano.\0DÉ un home rico, e a súa casa ten moitas habitacións baleiras.
Os franciscanos non somos amigos dos luxos: só aspiramos a un teito e un xergón.
Por suposto, pero seguro que agradecerán a amabilidade dun bo cristián que lles ofreza unha cama branda e unha boa cea.\0DNon sempre se presenta esa oportunidade, e eso faría o Camiño un pouco menos duro.
¿Está moi lonxe a casa do boticario?
#40
Un paseíño polo bosque. É mellor que saiamos xa, antes de que peche a noite.
Desculpe ó Frade Cesáreo, a escuridade tórnalle supersticioso e medroso.
Fai ben. A noite é refuxio de cousas malas e a prudencia é unha virtude. Saiamos.
Síganme, irmáns. O camiño é curto pero é sinxelo perderse.\0DSe se alonxan demasiado lles agardarei, pero bulámos para chegar antes de que caia a noite.
Irmán, sigamos a D. Cirilo. A noite se vai a pechar.
#45
¡Toc, toc! ¡Ah da casa!
¡Don Cirilo! ¡Qué sorpresa a estas horas da noite!
Sí, ¿verdade? Non son horas para ir por esta floresta, hehe\0DAnda, déixanos entrar, que temos que falar con D. Justiniano.
Sí, pero case é a hora de cear...
Pois máis ó meu favor: Onde cea un, cean catro... hehe
#50
Amigo Cirilo, non te agardaba tan tarde. ¿Qué che trae por aquí?
Sabes que non saio polas noites, se non é necesario.\0DChegaron á aldea estes dous irmáns peregrinando a Santiago, e buscan onde pasá-la noite. Entón pensei que poderías facer unha boa acción.
Por suposto, Cirilo. Irmáns, sexan benvidos a esta, a miña humilde morada.\0DMaruxa, prepara os cuartos dos invitados, que os irmáns quedan a durmir... e a cear, porque terán fame, ¿verdade?
Sí, moitas grazas, don Xustiniano. Que Deus llo pague.
Eu tamén teño fame, que cheira moi ben, e esas viandas hay que probálas, hehe
#55
Ti sempre igual. Por suposto que te quedas a cear, e a durmir, que xa é noite pechada.
Por favor, síganme.
A cea axiña estará lista. Baixen ó comedor cando se instalen.
Dacordo. Moitas grazas.
Pasen, irmáns. Estabamos a lles agardar.
#60
Agora imos tomar unhas copiñas de augardente que axudarán a facé-la dixestión.
A augardente D. Xustiniano é realmente boa, se a vendera se faría de ouro.
Parvadas, non a penso vender: se a vendo non a poderiamos disfrutar... hahaha
Certo, mellor non a vendas... hehehe
Lles ensinaría o meu laboratorio pero seguro que a vostedes non lles interesa a mediciña e a investigación científica.
#65
A min sí, encantaríame botar un ollo: Estudiei mediciña antes de collé-los hábitos.
Un colega, vaia, vaia... creo que imos ter unha estupenda reunión.
Síntoo, pero os meus ósos me piden descansar. Sigan coa súa conversa, ata mañá.
Eu tamén vou durmir. O bo peregrino déitase axiña e madruga moito.
Vaia noite, que pesadelos. Non debín beber tanta augardente.
#70
Qué estraño. Semella que o Frade Cesáreo non durmiu aquí esta noite...
Esta porta semella firmemente pechada.
Non me podo ir daquí sen o Frade Cesáreo.
¡Frade Gonzalo! Non se pode imaxiná-lo que pasou.
¡Frade Cesáreo! Boticario, ¿qué lle pasa?
#75
Non o sabemos, apareceu na parte oeste da casa, esa parte sempre está pechada...
Sempre está pechada dende que...
Entón, ¿por que estaba alí Fray Cesáreo?
Non o sabemos. Onte á noite me quedei durmido no laboratorio mentres o Frade Cesáreo seguía mirando os meus experimentos. \0DÓ espertares vin papeis tirados que deixaban un rastro ata a parte oeste e alí lle atopei, no chan.
Pero... ¿está morto?
#80
Non, aínda vive, pero está inconsciente e nada lle fai espertar.
Cremos que está enfeitizado.
Don Cirilo ¡vostede é cura! non debe crer nas supersticións.
Fillo, hai moito aprendín que nestas terras todo é posible.
Deberiamos avisá-la meiga. Seguro que nos podería axudar.
#85
É ridículo, creo que o deberiamos levar á capital para que o traten.
Fáganos caso, irmán. Este non é un mal do corpo, senón da ánima.
Só a meiga nos pode axudar. Debe í-la buscar. Vive nunha cabana, no bosque que hai entre esta casa e o pobo. Nós quedaremos coidando do enfermo por se espertase.
¿Qué lle parece este D. Xustiniano, irmán?
A verdade, un bo cristián, xeneroso e simpático.
#90
A mí tamén, pero... sentín un calafrío ó entrares nesta casa. Desexo que non sexa nada.
Non busque máis explicación que unha corrente de aire, irmán.
Será iso, seguro. Baixemos a cear...
Baixemos a cear, irmán. Estánnos a agardar.
O meu traballo é abrí-las pechaduras, non hai ningunha que se me resista.
#95
Este armario está aberto, pero non vexo razón para poñerme as roupas da ama de chaves... polo menos neste momento.
Máis tarde...
Á mañá seguinte...
¡Iso é unha caveira humá! Non a collerei sen ter unha boa razón.
Qué desgraza, esta casa non é a mesma dende hai uns cantos anos.
#100
Hei de ir buscá-la meiga a ver se nos pode axudar.
Non lle axudará se non lle paga polos seus servizos. Teña esta galina, será suficiente.
¡Ocurriu algo terrible! Suba, o señor lle agarda enriba, xunto ó seu pobre amigo.
Rematei a augardente e ata o mes que vén non me chega el pedido. Este pobo cada día bebe máis.\0DDaría cartos por unha botella, aínda que só fóra unha.
Desculpe, necesito os servizos dunha meiga... ¿Podería indicarme ónde atopála?
#105
¿meiga? No bosque vive unha que din que é: Teña coidado con ela, non é de fiar, e, dende logo, nunca traballa gratis.
Ó norte da aldea atoparán a pousada de Xan. Seguro que alí poderán axudarlles.
Pero lles direi unha cousa, irmán: Para podéla atopar, ten que crer nela. Esa fe na súa igrexa non llelo permitirá.
Non me podo ir da aldea e deixar abandoado ó pobre Frade Cesáreo.
Un monxe forasteiro entrando na casa dunha meiga. Iso sí que é unha sorpresa.
#110
Don Cirilo me enviou na súa busca. O meu compañeiro caiu, según él, presa dun feitizo que lle mantén inconsciente.
Irei a vélo, pero os meus servizos non son gratis.
¿Aceptaría esta galiña como troco?
Con esa galiña farei un caldo que lle irá fenomenal ós meus pobres ósos vellos. Imos ver a ese enfeitizado.
Está ben. Buscarei algo que a poida complacer.
#115
Esta vella meiga non é como vostedes os curas. Non me comprará con ouro.
Se quere que lle acompañe, terá que pagarme con algo.
Grazas a Deus que viñéches, mira, é este pobre home.
Está claro. Na parte oeste, a noite de difuntos e neste estado non é máis que a maldición de Brunilda.
Oh, meu Deus, Brunilda outra vez.
#120
¿Brunilda? ¿Quén é Brunilda? ¿Santa Brunilda? ¡Todo isto é ridículo!
Nada é ridículo. Brunilda se suicidou nesta casa e a súa ánima vaga pola casa.\0DNecesita outra ánima para saír do purgatorio, y colleu a deste pobre home.
Non creo nesas cosas, seguro que é un colapso.
Non crea se non quere, pero se non fai algo pola súa alma o seu amigo continuará así ata que morra, e, nisto seguro que opiñámo-lo mesmo, se segue neste estado, é algo que sucederá axiña .
Fágalle caso, Frade Gonzalo, ela sabe do que fala.
#125
Propoño agardar a ver se esperta e mañá tomaremos unha decisión ¿Qué lle parece o Frade Gonzalo?
Moito mellor así.
Se mudades de opinión, xa sabedes onde vivo, adeus.
O Frade Cesáreo segue inconsciente. Témos que leválo mañá á cidade. Agora tentarei descansar un pouco.
As doce da noite e non peguei ollo, vaia noite.
#130
¡SANTO PAI!
Non se asuste, pai. Escoite a miña historia...
¡Non podo cré-lo que vexo!
Son Brunilda, ou mellor dito, o seu espírito.\0DEu servía nesta casa, era parte do servizo. Hai anos que vivín un noivado segredo con Antón, o fillo do boticario. O seu pai non sabía nada e chegou o momento de contálo.
O meu amado saiu ó bosque co seu pai para sincerarse, pero nunca chegou ese momento: uns bandidos saíron ó paso, e o mataron.\0DCando me enterei, non  o puiden resistir: A tolemia me invadiu e me suicidei.
#135
Tiña a esperanza de reunirme co meu amado na outra vida, pero por algún motivo, dende entón vago por esta casa.
¿E a túa historia qué tén que ver co meu irmán o Frade Cesáreo?
Moito. A desgraza reina nesta casa dende entón, a súa alma está como a miña, atrapada.
Son un home de fe, non creo que isto estea pasar...
Sei cómo solucionar esta situación. As nosas desgrazas están encadeadas: Se me axuda a min, lle axuda a el.
#140
Cóntame e farei o que poida.
Vaia ó cemiterio, detrás da igrexa, esta mesma noite. Alí nos veremos.
Non se preocupe. eu lle abro.
Esta é a miña tumba. Non sei por qué, pero sinto que dentro algo vai mal.
¿Que algo vai mal?
#145
Percibo claramente que algo vai mal na tumba. Cave y ábraa, por favor.
¿Pero cómo?
Atope unha pa. Mire nalgún xardín, os xardineiros as soen usar.
¡Díxenllo, algo ía mal na miña tumba!
¡Santo Pai, falta a caveira!
#150
Por favor, atope a caveira, e póñaa xunto ó corpo.
Entendo que a túa alma non atope descanso.
Non atoparei descanso ata estar ó carón do meu amor. Cando teña a miña caveira, entérrenos xuntos.
Todo o que está a pasar me trae lembranzas tristísimas. ¡Brunilda era tan boa!
¡Agora verás!
#155
¿Quén fala?
¡Lévome o teu corpo a outra parte!
¡Noooooon! ¡Agora a miña alma non poderá descansar!
¡Non podo cré-lo que vin!
¿Estás seguro de querer abandoá-la partida? (S/N)
# 160
A túa fe che impedirá axudar a Brunilda, hahaha
¡Frade Gonzalo, esperte! ¿Qué fai aquí? ¿Cómo entrou?
Er... Don Cirilo... non o vai a crer... Brunilda... o seu corpo... a súa tumba...
¿Brunilda? Sabía que ó final tiña que ver con todo isto...\0DSó unha persoa nos pode puede axudar neste momento: A meiga. Vaia a buscála. Eu quedarei na Igrexa, rezando pola alma do seu amigo.
Esa historia da alma da criada é o colmo.\0DBastantes desgrazas houbo xa nesta casa.\0DDecidín repasá-la literatura científica na busca de casos coma o do seu amigo.
# 165
Se atopa algo que crea que poida axudar, tráiamo.
¡Este cogumelo é extraordinario! Non sabía que creceran por aquí. Estoy seguro de que nos pode axudar no caso de seu compañero, pero hei de comprobálo no laboratorio.
Por favor, irmán. Deixe iso onde está. Esa caveira pertenceu á miña familia dende que o meu avó foi a Salamanca a estudiar Mediciña.
Este cogumelo raro que me trouxo nos vai a axudar moito, estou seguro, pero necesito máis tiempo.
Ben, supoño que veu pedirme consello e consello lle darei.\0DSei quén tén a caveira e onde poderá atopá-las catro partes do esqueleto de Brunilda.
# 170
El esqueleto está en catro cavernas dos antigos celtas. Para chegar a elas, primeiro recolla nesta xerra a auga das 7 pozas do Monte das Pozas y regue con ela os monolitos que hai xunto as súas entradas.
A caveira a tén o boticario no seu despacho. Sospeito que tén bastante que ver nesta historia: non creo que lle gustara que o seu fillo se namorara da criada.\0DCando teña todo ou necesite axuda veña a verme.
Dareille un farol para que alumee nas cavernas a trocando 7 cogumelos.
Busque eses sete cogumelos, e volva a verme.
Aquí tén ese farol. Agora consiga o esqueleto.
# 175
Aínda non té-lo esqueleto completo. ¿Cómo queres que che axude?
Monte das sete pozas.
Cuidado con los desprendimientos.
Isto o escribiron nuns caracteres que os meus cristiáns ollos non saben desentrañar... y aínda é máis, non deberían ver.
¡Esa cova está en total escuridade! ¡Sería temerario entrar sen algo con qué alumearme!
# 180
Ante ti as sete pozas sagradas dos Celtas. A súa auga contén a sabiduría dos vellos Druidas, e che axudará a atopá-lo teu camiño.
Nese cartel pón que hai desprendimentos. Non debería pasar sen unha boa razón.
Non necesito máis agua desta poza, xa a collín antes.
A meiga dixo que necesito a auga de cada unha das sete pozas para que dea resultados.
Vexamos qué ocorre...
# 185
Non debo malgastá-la auga.
A superficie do monolito non reflicte nin un só raio de sol.
Está ben, tén os ósos. Gañáches unha batalla, pero non a guerra.
Isto che ensinará a non meterte con quén non debes.
Venceréite coa miña danza macabra.
# 190
Dobrégate e serei caritativo contigo.
¡Nada diso, nunca!
Repite o meu baile, pero faino no momento xusto ou te vencerei...
¡Chúpate esa, frailecillo!
¡Vade retro, monstro!
# 195
Non loitarei de novo contra ese monstro se o podo evitar.
Moi ben. Agora, mentres eu invoco a ánima de Brunilda, diríxase ó cemiterio para poñé-los ósos no seu sitio.
Vaia í cemiterio a colocá-los ósos. Invocar unha ánima do purgatorio é un traballo arduo e perigoso que non se debe interrumpir.
¡Traiuno todo! ¡Por fin poderei descansar en paz!
Non pasa nada... ¿Realmente todas esas partes son miñas?
# 200
Sí, todas, tamén a caveira, tíñaa o boticario no seu despacho.
¡Non! Esa caveira non é miña. Xa a tiña antes de que eu morrese, pertenceu ó seu avó.
¡Haha! Picáche-los dous, a túa caveira a teño eu.
¡Ti! Sempre nos miráches con malos ollos.
Se eu non podo estar con Antón, que ninguén estea e ti mo quitáches.
# 205
Devólveno-la caveira, non gañas nada con isto, Antón está morto.
¡Sí, a venganza sabe moi doce!
Moitas grazas, nunca pensei que a meiga tivera envexa de nós.
Agora xa non hai que preocuparse por ela.
Brunilda, amor, xa estamos xuntos.
# 210
Sí, só falta que o teu pai acepte a nosa relación e que se oficie unha misa polas nosas almas.
Frade Gonzalo, ¿nos axudará?
O meu diario lle dará a pista de onde atopá-las cartas que nos enviabamos.
Amoséllas ó meu pai: Iso bastará para que se enteire do noso e acepte.
Busca na miña habitación, na parte oeste da casa.
# 215
Vexo que non tiveches suficiente. Está ben, ensinaréiche o meu verdadeiro poder...
Esa augardente que me trouxo, pai, é excepcional. Salvoume o pescozo.
Alabado sea Dios, unha botella de augardente. ¡Cómprolla! Tome estas moedas, creo que será suficiente.
Estiven meditando que cecáis esa augardente que destila o boticario poida espertá-lo meu irmán, ¿non cre?
¡Louvado sexa Deus! Gran idea. Esta augardente resucita ós mortos, lévese esta botella, é a millor, seguro que lle axuda... pero non lle diga a D. Justiniano que lla din, ou me despedirá.
# 220
¿Quere ir á parte oeste? Non pode, o señor nunca lle deixaría, son a única á que lle presta as chaves, e, descúlpeme, pai, pero niso non lle vou a axudar: ¡Están todos a tolear!
Non podo ir así vestido por ahí e que alguén me vexa. Necesito voltar a poñerme os meus hábitos.
¿A chave? Vostede verá, pero non vaia de noite, xa sabe o que ocorre e non quero lamentar máis desgrazas.
No me molestes máis, estou moi ocupado.
O diario di que as cartas están agochadas tras un pasadizo na biblioteca.\0DPara chegar, hai que empurrá-la librería da beira norte.
# 225
O boticario tén uns exemplares excelentes nesta biblioteca.
Esta debe de sé-la librería que di Brunilda. Se a empurro un pouco cecáis ceda...
Este é o cofre que describía Brunilda no seu diario, ¡pero está pechado con chave! Necesitaré abrílo para collé-las cartas.
Boa pechadura, claro que a podo abrir, pero este pobre cerraxeiro necesita cartos para poder pagá-la súa comida...
Trocando esas moedas, abriréille encantado ese cofre.\0D\0DAquí tén, irmán.
# 230
Estas cartas son do meu fillo para... ¿Brunilda? ¡Estaban namorados e non se atreveron a dicirmo! ¡Ela se suicidou por amor!\0DAgora o entendo. Hai que dicir unha misa no seu descanso: Falarei co cura. Agárdolle alí.
Este crucifixo me permitiu rezar cando estaba a punto de perdé-la fe. ¡Salvoume de caer na tolemia!
Irmán, estou a punto de voltarme tolo con todo isto. Seguireo rezando coa esperanza de que Deus o resolva todo na súa infinita bondade.
Aínda que o queira evitar, as supersticións dos lugareños fan que a miña fe fraquee.
Sinto que estar entre estes muros sagrados reforza a miña fe por momentos.
# 235
Moitas grazas, Frade Gonzalo, deume moita paz saber toda a historia.
Xa descansan en tumbas contiguas. Agora só queda que lles digamos unha misa, as súas almas descansarán e o Frade Cesáreo voltará en sí.
Iso será se eu o permito. ¡A miña alma está condeada pero a deles dous nunca descansará!
Espírito maligno, volta ó abismo do que nunca debíches saír.
¡Oh, non! ¡¡¡Derrétome, Derrétome!!!
# 240
Finalmente o mal venceu.\0D\0DO Frade Gonzalo, o cura e o boticario morreron no cementerio e as súas almas, xunto á do Frade Cesáreo quedaron vagando pola zona.\0D\0DA maldición invadiu a aldea e quedou abandoada durante séculos.
Por fin logramos que as súas almas descansen, e agora a meiga desapareceu para sempre.
¿E o Frade Cesáreo? ¿Espertaría?
¡Vaiamos á casa a ver!
Frade Cesáreo, ¡Louvado sexa Deus! ¡Espertou!
# 245
Estou un pouco mareado pero estou ben, ¿Cánto durmín?
Moito. E o que se perdeu. Xa lle contaremos durante a cea.
Qué gran historia, Frade Gonzalo. Xa sabía eu que estes bosques albergaban grandes perigos.
O que conta é que ó final todo saiu ben.\0DVaiamos para cama, que a cea foi opípara y a augardente do boticario é realmente forte.
Frade Gonzalo, veña, xa é moi tarde, temos que emprendé-lo camiño.
# 250
¿Eh? Vaia, durminme, a augardente de anoite... soñei con Brunilda.... A súa alma visitoume outra vez en soños...
E despois destas palabras, os dous frades continuaron a súa marcha hacia Santiago, e quen sabe que novas aventuras atoparían no seu Camiño...\0D\0D          ¿Fin?
Frade Cesáreo, Brunilda, a historia de Brunilda, vostede inconsciente, Antón, as súas almas, a meiga...
Pero, ¿de qué fala? Anoite chegamos aquí e ceamos co boticario, vostede se tomou unhas cantas augardentes que xa vexo que lle produciron pesadelos. Non debe abusar do alcohol, irmán... Haha
Entón...
# 255
Entón nada. Veña irmán, retomémo-la marcha que aínda queda moito para chegar a Santiago.

#--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
# TABLA 2
#--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
A habitación da ama de chaves, ó contrario que o resto da casa, está moi desordeada: Nin sequera pechou o seu armario, por exemplo.
Necesito a chave da parte oeste.
Non, padre. De ningunha maneira. Non podo deixarlle a chave da parte oeste, e menos despois de todo o que pasou.
Neste estante predomiñan os libros de menciñas.
A química é a materia que ocupa esta estantería.
#  5
Polo que se ve, o boticario está moi interesado nas matemáticas.
A botánica tamén forma parte das materias estudiadas por Don Xustiniano.
Neste estante teñen sitio narracións históricas.
Libros relixiosos ocupan os andeis desta estantería.
Esta semella a habitación de Brunilda.
#  10
Antigas novelas teñen sitio aquí. Vése que hai moito que ninguén as lee.
As cartas están ahí dentro. Agora atope quén lle axude a abrí-lo cofre.
